Moralim gayet iyiydi. Sevgilimle barıştım. Sonunda başardım ve çıktım depresyondan. Çok mutluydum, ta ki liseden bir arkadaşımla konuşana kadar. Sonra tekrar sorgulamaya başladım. Hep yaptığımız da bu zaten. Başkalarını dinlemek, kendi hayatımızı onlarınkiyle kıyaslamak, sonra neden onların sahip olduğuna sahip değilim diye bunalıma girmek. Asıl komik olan da başkaları da bizim hayatlarımıza bakıp bizim sahip olduğumuz şeylere özeniyorlar. Sanırım bu doğamızda var. Konuştuğum arkadaşım Fransa'daymış. Başka bir arkadaşımı sordum o da Almanya'daymış. Sonra diğer iki arkadaşım da Interrail'le Avrupa gezisine gitmişler. Bu arada şu an üniversiteden bir arkadaşım da yurtdışında. Sonra birden durdum, sorgulamaya başladım. Ben neden hiçbir şey yapmıyorum ? Ama ben de aslında bir şeyler yapıyordum. Hukuk fakültesindeyim mesela. E ama her şey okumakla bitiyor mu ? Gezmek görmek de gerekmez mi ? Bu düşünceler kafamda dolandı durdu böyle. Sonuç olarak bir yere varamadım. Bugün de evde oturuyorum. Gitmedim okula. Hiçbir şey yapmadım. Yarının bugünden tek farkı direksiyon sınavı. Sonra pazar günü yine oturacağım evde. Belki her zamanki gibi bir şeyleri nasıl değiştirebilirim diye düşünüp yapabileceklerimin listesini yaparım. Ve umarım ilk maddeden ilerisini görebilirim. Ve inşallah yarın direksiyon sınavından geçtiğimi yazarım buraya.
