Laptop "Bırak beni Moira, vazgeç artık. Bak ne kadar yavaşım, ekranda minecraft oynanmış gibi kareler var, bozuldum artık." diye bağırırken, ben bir yandan yazmaya bir yandan da youtube'dan müzik dinlemeye çalışıyorum. Hem de ne dinliyorum biliyor musunuz? Selena Gomez. Evet. Lisedeki Moira, çok üzgünüm beybisi. Bu noktaya geleceğimi, hele ki Taylor Swift albümü indirecek boyuta geleceğimi ben de bilmiyordum. Her zaman Korn Metallica falan dinleyecek halim yoktu ne yapayım :(( Alternatif rock, indie rock falan bayılırım ama tüm bunların yanında yabancı pop da neden olmasın... Ama hala Justin Bieber, Demi Lovato, One Direction falan dinlemem yani. Liseye giden atarlı ergen kuzenim bile dinlemiyor. Ama şimdi "dinlemem" dedim ya, dinlemeden ölmem öyle de bir çenem var.
Sevgili Gri Lady bana söz verdirdi, bir sonraki yazın negatif enerjiyle dolu olmayacak dedi. Geçtiğimiz iki hafta içerisinde başıma öyle saçma birşey geldi ki pozitif yazmam mümkün değildi, ben de bekledim.
Bugün ayın 26'sı. Aslında ben yazarken 25'in gecesi. İstanbul'la 7. yıldönümümüz. Allah'ımmmmm!!! Bugün birlikteydik. Başımı göğsüne yasladım, dünyanın en güzel ritmini dinledim. Sonra boool bol şükrettim. Bunun üzerine daha bir şey yazmayacağım. İnsanlar sevgililerini anlattıkları bloglar yazıyor, ben seviyorum demeye korkuyorum yahu. Sanki nazar değecek gibi. Hayatımda hiçbir şeyi kaybetmekten bu kadar korkmadım. Neyse Allah diyorum başka bir şey demiyorum.
Blogger kumanda panelini açmamla, Gri Lady'nin "yarına umutla bakalım, her gün şükretmeye devam edelim, hayat güzeldir" postuyla karşılaşmam bir oldu, pozitife pozitif kattım. Bazen zihnim bana diyor ki, sen mutlu olamazsın. Bugün güzel geçti, ama sen bir günü tamamıyla güzel geçiremezsin, kötü olması gerekiyor. Sonra kafam karışmaya başlıyor, iç sesim susmuyor... Hatta ben bir şeyi takarsam ya zihnim ya vücudum kesinlikle tepki veriyor. Başımın ağrıdığına ya da midemin bulandığına inanırsam, ya da ne bileyim, düşündüğüm ya da hissettiğim herhangi minik bir şey için suçluluk duyarsam, bittim ben. Asla çıkmaz aklımdan. (Büyük konuştum hadi bakalım belki artık olmaz:D)
Size de oluyor mu, yoksa bu alemdeki tek manyak ben miyim? Ne olur bana da oluyor deyin.
***
Liseden bir arkadaşım bir senedir çıktığı sevgilisiyle evlenmeye karar vermiş. Ben istediğim halde şartlardan dolayı o adımı atamadığımdan dolayı mıdır nedir, bir bozuldum bir gıcık oldum anlatamam. Ne yapsam ne yapsam derken, büyük konuştuğum ve kınadığım her şeyin başıma gelmesi olayını kendi lehime çevireyim dedim. Aldım annemi karşıma dedim ki "Ayy kıza bak yaa daha bu yaşta evleniyor salak ıyyy. Ben hayatta evlenmem bu yaşta. İstanbul dese ki gel aşkım evlenelim, yoo aslaa." dedim.
Şakaydı tabi, güldük baya. Evren yemez, yese de yedirmez. Yer mi yoksa?
***
Aaa bu hafta çok komik bir şey daha oldu. Şimdi ben birkaç senedir küçük harçlıklar dışında ailemden hiç maddi destek almıyorum. Tabi annem her zaman dağ gibi arkamdadır Allah razı olsun ondan. Ama kıyafettir, ayakkabıdır, monttur, tatildir....Üniversitedeyken kredimden biriktiriyordum, sonrasında da çalıştığımdan. Bu arada babamı da bilirsiniz dünyanın en iyi babası oscarını alacağım o derece yani. (!)
Ben kasım ayında işe girip, patronumun iğrençliklerine dayanamayıp bir ay sonra çıkmıştım ya, aldığım maaşın çoğuyla kredi kartı borcumu kapatıp, kalanla da bu tarihe kadar idare ettim. Param tükendi, İstanbul'la gitmek istediğimiz bir sergi var ama ona ödetmek istemiyorum. Aradım babamı 50 TL istedim. Demesin mi "Maaşın bitti mi?"
"Bitti." dedim.
Gülerek "Oo iyi harcıyoruz bakıyorum." demesin miiiiiiii :D:D ahahahhskawugdukehfsfef
Yani ne diyeyim baba sana ben, valla sen beni güldürdün, Allah da seni güldürsün. Dedim ki, "Yok baba ondan değil, çalışırken bir ay boyunca yol yemek ve diğer tüm masraflar için hiçbir gelirim yoktu, her şeyi karttan ödemek durumunda kaldım. Maaşımın çoğuyla kredi kartı borcumu kapattım." Bunun üzerine sustu. Ama bence çok ironikti, komik geldi bana yani. Komik değil mi yahu?
Ciddi bir soru sorsam...Şimdi ben psikolojim iyi osun diye hep gülümsüyorum. Yani gülümsemek mutluluk hormonlarını artırıp gerçekten mutlu olmaya ve gülümsemeye sebep oluyormuş ya. Ben modum düştüğü zamanlarda hep gülümsemeye devam etsem, sonra sinir krizine falan sebep olmaz değil mi?
